Buty przedwojennej Warszawy

Przed drugą wojną światową, nalotami września 1939 roku, oraz całkowitą destrukcją w czasie Powstania i zaraz po nim, Warszawa była nazywana często „Paryżem północy” ze względu na swoje niebywałe piękno i urokliwy klimat zabudowań. Ten świat odszedł, wraz z największą wojną w historii świata, w całkowity niebyt, a z nim specyficzny klimat międzywojennej polskiej stolicy ze wszystkimi jej blaskami i cieniami. Jeśli chodzi o obuwie, ono również w jakiś sposób dostosowało się do klimatu epoki. Buty damskie były zróżnicowane tak jak społeczność mieszkańców Warszawy. Od wykwintnych modeli dla żon polityków, oficerów, przemysłowców i arystokratów, po zupełnie proste buty dla służebnych dziewcząt i robotnic. Wśród młodzieży warszawskiej tamtego okresu bardzo popularnym rodzajem butów były tzw. oficerki, czyli wysokie buty wojskowe, które gdy już udało się jej z dużym trudem zdobyć, pastowano z czcią i maszerowało Nowym Światem, wzbudzając zazdrość rówieśników i zachwyt koleżanek. Tego typu moda była w dużej mierze związana z popularnością armii i militaryzmu w ogóle wśród polskiego społeczeństwa tamtego czasu. Wiązało się to najpewniej z faktem, że Polska u zarania swojej niepodległości musiała stoczyć szereg walk zbrojnych. Przez to armia stała się dla Polaków instytucją niezmiernie ważną i prestiżową, natomiast w życiu państwa odgrywała bardzo istotną rolę, przede wszystkim od czasu zamachu majowego z 1926 roku.

Both comments and pings are currently closed.