Centralne planowanie produkcji

Partia komunistyczna – Polska Zjednoczona Partia Robotnicza – która rządziła w Polsce (wcześniej jako PPR) w zasadzie od 1944 roku, kierowała się w swoich działaniach nie tylko wasalną służebnością wobec poleceń Kremla (chociaż niewątpliwie był to impuls główny), ale także rozbudowaną ideologią leninowsko-stalinowskiego komunizmu, także w kwestiach gospodarczych. Obowiązkowym więc systemem ekonomicznym tamtego czasu było oczywiście socjalistyczne centralne planowanie produkcji i redystrubucji produktów. Prowadziło ono bardzo często do sytuacji, w których różnorakie towary albo zalewały rynek niewspółmiernie do potrzeb, albo – to częściej – zapotrzebowanie na jakiś rodzaj produktów nie było w ogóle zaspokajane. Samochody, telewizory, mięso czy buty damskie całkowicie różne produkty i segmenty przemysłu wytwórczego cechował niedobór w stosunku do zapotrzebowania na „rynku”. Nawet jeżeli już w sklepach pojawił się jakiś produkt, który był rzadkością, dużą jego część zakupywali od razu pracownicy sklepu dla siebie i rodziny, a następnie cała dzielnica rzucała się na towar wykupując go na pniu, tak, że oczywistym jest, iż dla ogromnej większości wyrobu już nie starczało. System ten został całkowicie odmieniony wraz z tzw. transformacją ustrojową, a wprowadzenie mechanizmów rynkowych od razu spowodowało, że na półkach pojawił się szeroki asortyment towaru.

Both comments and pings are currently closed.