Początki obuwnictwa

Obuwie towarzyszy nam od setek tysiącu lat, a pomysł jego stworzenia powstała z potrzeby ochrony stóp przed chłodem i innymi niekorzystnymi warunkami pogodowymi. Pierwsze pary butów noszone w czasach homo sapiens miały kształt skórzanych szmatek, którymi zabezpieczano stopy tuż przed początkiem podróży lub przed wyjściem na polowanie. Trzeba przy tym pamiętać, że zanim człowiek zaczął wieść osadnicze życie, przemierzał ziemię w poszukiwaniu dogodnych terenów do życia, a wędrówka ta przebiegała niejednokrotnie w trudnych i uciążliwych warunkach. W czasach tych buty damskie nie różniło się zasadniczo od męskiego, najważniejsze bowiem było to, aby spełniało swe zasadnicze funkcje. Ludzie pierwotni do wytwarzania butów używali głównie skór upolowanych zwierząt, które pozostawały po ich posiłkach. Było to niezwykle praktyczne wykorzystanie posiadanych dóbr, co pokazuje, że zmysł do gospodarności i pierwsze zamysły techniczne zrodziły się w czasach, gdy człowiek cierpiał często niedostatek pokarmu i nie posiadał stałego schronienia. W czasach tych zrodziła się nie tylko potrzeba posiadania obuwia, wkraczanie na coraz zimniejsze tereny powodowało także, zwiększanie się ilości ubioru z jakiego korzystali koczownicy. Chłodny klimat nie stał się dzięki nim przeszkodą dla dalszej ekspansji człowieka, mógł on wędrować bez obawy co do tego, że zostanie pokonany przez niesprzyjającą pogodę.

Both comments and pings are currently closed.